من زیاد اهل فوتبال نیستم. ولی اعتقاد دارم وضعیت فوتبال در کشور ما شباهت های زیادی با وضعیت کلی جامعه ما دارد و می توان به طور کلی ادعا نمود که وضعیت فوتبال، مدلی از وضعیت کلی جامعه است. به همین خاطر است که تحولات فوتبال را تا جایی که وقت داشته باشم دنبال می کنم. اما موضوع این یادداشت در مورد فوتبال نیست. در خبرها آمده بود که سر مربی پرسپولیس که ظاهراً هم زیاد موفق نبوده، یکی از بازیکنان مطرح را به نام آقای علی کریمی از تیم کنار گذاشته است و طرفداران پرسپولیس و آقای علی کریمی هم در بازی قبلی تیم با سایپا مرتباً او را تشویق کرده اند و حتی به صورت حضوری از او خواسته اند که تیم را ترک نکند. اما در میان انبوه مراجعان به آقای کریمی، خانمی به همراه فرزند بیمارش پیش آقای کریمی می رود و از ایشان درخواست کمک می کند. آقای کریمی باز هم «جادوگری» می کند و ظاهراً تمام هزینه های درمان کودک را تقبل می نماید.

هر چند به شخصه مخالف هر نوع درخواست این چنینی از هر کسی هستم و دولتها مسئول رسیدگی به این امورند، و احتمالاً احساس مادری یا شرایط ویژه ای باعث این رویداد شده است، اما به طور کلی حس انسان دوستی و انجام کارهای خیر (و نه صرفاً نیت خیر!) را خیلی می پسندم و از شنیدن یا انجام دادن امور خیریه لذت می برم. من به آقای علی کریمی، اگر گذرشان به این صفحه بیفتد، از همین جا تبریک عرض می کنم.