شاید این بیان چندان هم «گران» نباشد. جدا از این که فناوری اطلاعات و ارتباطات جزء فناوری های سطح بالا Hi-Technology طبقه بندی می شود، ادبیات مدیریت و سازمان چه به لحاظ تئوری و چه تجربی پیوندی ناگسستی با فناوری یافته است و به طور روزافزون ما شاهد ورود ادبیات، مساعدتها Contribution و پژوهشهای جدیدی در این حوزه با جعل واژگانی نظیر تجارت الکترونیک E-commerce، کسب و کار الکترونیک E-business، مدلهای کسب و کاری الکترونیکی مانند B2B یا B2G و امثال اینها و خلاصه به قول یکی از نویسندگان مدیریت E-everything هستیم. این فناوری ماهیت روابط بشر قرن بیست و یکم را تغییر داده و به زعم من، یکی از مهم ترین دلایل تفوق ایالات متحده امریکا بر سایر ملل و جوامع، تسلط و پیشگامی کسب و کارها، دولت، دانشگاهها و مراکز پژوهی این کشور در عرصه این فناوری است. این فناوری از جنس هوش Intelligence و شناخت Cognition است و از این جنبه به طور ذاتی شبیه خود «انسان» است.
مقدمه طولانی شد و کمی از منظور اصلی این یاداشت دور شدم. روز پنجشنبه گذشته به دلیل اختلال در سرویس جی میل و یاهو مجبور شدم فایلهایی را به روی یک لوح فشرده انتقال داده و از دانشکده به صورت دستی و فیزیکی به منزل یکی از دوستان در کیان آباد برسانم. حدود سه هفته قبل هم یکی از دوستان که از مدیران ارشد استان است مجبور گردید برای رساندن یک فایل به من، آن را روی فلش مموری منتقل کرده و به راننده خود بسپارد و او نیز آن را به دست من در منزل تحویل دهد و چند روز بعد هم برای برگرداندن فلش مموری مجدداً مراجعه کند. در صورتی که همه این کارها می توانست به سادگی از طریق ایمیل انجام شود و این همه زمان و هزینه هدر نرود!!
خلاصه چند هفته ای است که به سختی می توان از اینترنت و به ویژه سرویسهای ایمیل استفاده نمود. نسخه های داخلی هم به سادگی قابل جایگزینی نیستند.علت اختلال در سرویسهای جی میل و یاهو هر چه باشد، واقعیت این است که فناوری اطلاعات و ارتباطات مسیر توسعه بی بازگشتی را آغاز نموده است. نیاز به این فناوری در دنیای امروزی حتی از نیاز به انرژی برق هم بیشتر شده و تصور دنیای بدون فناوری و اینترنت، فکری خام و باطل است. بشر هرگز به غار باز نمی گردد و ما باید استفاده از چاپار، شتر،الاغ و دود را فراموش کنیم. بدیهی است، بسان هر پدیده اجتماعی، فناوری هم از آفات و صدمات به دور نیست و قصد من تایید همه جانبه همه جنبه های فناوری نیست. اما به جد اعتقاد دارم این فناوری یک ابزار استراتژیک توسعه است و به جای محدودیتهای چشم بسته، باید خود و جامعه را آگاهانه بدان مسلح نمود. یادم هست در یک برنامه علمی تلوزیونی، مجری با ساده لوحی از کارشناس برنامه (که یک استاد فناوری از دانشگاه علم و صنعت بود) پرسید: به نظر شما، در یک جمله علت اصلی مشکلات کشور چیست!؟ استاد که اوج قشری بودن و عوام پسندی سوال آگاه بود، با زیرکی هر چه تمام پاسخ داد «پهنای باند».