امروز در اواخر ساعات روز کاری، داشتم اخبار را مرور می کردم که به مقاله بسیار جالبی در خصوص پیامکهای طنز برخورد کردم. ضمن تشکر از نویسنده محترم مقاله، آقای اسکندر صالحی*، احساس کردم فرصتی پیش آمده درباره پدیده ای که مدتها ذهن من را مشغول کرده، مطلبی بنویسم.

کشور باستانی و پهناور ما، از اقوام، مذاهب، و حتی نژادهای متنوعی تشکیل شده است و هر کدام از این اقوام پیشینه ای بسیار غنی و اصیل از میراث فرهنگی و تکثر اندیشه ای برای جامعه ایران به ارمغان آورده اند. جهت خودداری از طولانی شدن کلام و برای مثال می توانم به موسیقی اشاره کنم. رقص ها و موسیقی های محلی، در جای جای وطن عزیزمان می توانند به عنوان یک «زبان» پرشور و وحدت بخش در کل جامعه مطرح شوند و موجی از نشاط و احساس مثبت را در جامعه ایجاد کنند. همیشه آرزو می کردم کاش در کنار لیگهای عریض و طویل ورزشی (و تا حدودی بی خاصیت، مانند فوتبال) یک جشنواره ملی از موسیقی ها و رقص های محلی برگزار می گردید تا مردم شریف مملکت ما بتوانند با زبان احساس، عشق و عاطفه باهمدیگر سخن بگویند و گفتگو کنند. به ویژه در چند وقت اخیر که خشونت و بی رحمی زبان رایج تعامل و سخن گفتن میان ما شده است.

به عنوان یک تجربه شخصی، در روزی که به عنوان سخنران در یک همایش به مناسبت یکی از اعیاد مذهبی دعوت شده بودم، یکی از سخنرانان به طور بسیار غیرمستقیم (شاید حتی منظوری هم نداشت) جمله ای بر زبان آورد که به نوعی بدگفتاری درباره یکی از اقوام و مذهب و آیین آنها بود. پس از این سخن، جو حاکم بر جلسه قدری سنگین و سخت گردید. لااقل من احساس کردم که دعوت شدگان که عموماً از اقشار فرهخیته جامعه بودند، از این نوع سخن گفتن راضی نبودند. اما اتفاق بسیار جالبی افتاد. پس از سخنرانی آن شخص، یک هنرمند جوان خوزستانی به روی سن رفت. موسیقی نواخته شد. این جوان با زبان بسیار زیبا و غنی عربی شروع به خواندن ترانه ای حماسی و احساسی نمود. به نظر من تمام آن جو نامطلوب و سنگین ناگهان محو شد و فضایی احساسی و عاطفی در جلسه پیش آمد. آری این قدرت فرهنگ و هنر و در راس آن موسیقی است. هنری که نه تنها یک ملت، بلکه یک قاره و حتی بشریت را از میراث پلید و شوم نژاد پرستی رهانید. بله سخن از نلسون ماندلا است که می گوید موسیقی الهام بخش من در روزهای سخت زندان بود.

تمام این مطالب را گفتم که به این نتیجه برسم، تمسخر، توهین و تحقیر اقوم، مذاهب و فرهنگهای گوناگون این مملکت تحت هر عنوان امری ناپسند و مذموم است ما باید بتوانیم با روش های مسالمت آمیز (مثلاً با فوروراد نکردن پیامکهای هجو آمیز، گفتگو و توضیح دادن و ...) جلوی این گونه اقدامات را بگیریم. اقداماتی که به نظر من نوعی نژادپرستی است. هیچ فردی بر هیچ فردی (به لحاظ خصیصه های فرهنگی که آزادی جامعه را خدشه دار نمی کند) برتری ندارد و حق ندارد فرهنگ دیگران مورد هجمه قرار دهد. به نظر من نژادپرستی  خطری بسیار عظیم در فراروی آینده مملکت ماست و می تواند گریبانگیر جامعه آینده ما شود؛ اگر درباره آن تاملی نکنیم و مانند برخی دیگر موارد، سبک شماریم.

*این مقاله را می توانید در سایت تابناک با اسم نویسنده جستجو کنید.